Door: Berend Bouwmeester

Vorige week hebben we eindelijk onze Belgische entiteit formeel gemaakt. Bottomlines België is nu echt een feit. Dat maakt het leven voor onze Belgische partners Bram Agten en Kris van den Bogaert en onze klanten een stuk makkelijker. We deden al zo’n twee jaar zaken in België, maar een Belgische BV hadden we nog niet. Dat had wat meer voeten in aarde dan we hadden gedacht, en schoven we steeds voor ons uit. Dus, toen we uiteindelijk op 13 juli jl. onze handtekeningen bij de Notaris Luyten te Ravels hadden gezet, was dat toch wel even een momentje. Dat hebben dan ook gevierd met een Belgisch pintje op het terras bij Brasserie de Watermolen in Kasterlee. Vaak sta je er niet bij stil welke weg je hebt afgelegd om bij dat moment te komen, neem je dingen voor lief en leef je in de waan van de dag.

Vallen en opstaan
Het is juist belangrijk om er even bij stil te staan. Zorg ervoor dat je dingen vastlegt. Om het met je team te vieren. Om er met een glimlach op terug te kijken en ook hoe je er destijds over dacht en het nu anders zou doen. Dat kan alleen maar als je de reis vastlegt. De reis is vaak ook het mooiste. Maar vergeet niet het vertrekpunt en het doel. Onze reis was en is er vooral een van vallen en opstaan. Je kunt nog zulke goede bedoelingen hebben, er gaat ook van alles niet goed. Ook vandaag de dag zijn we elke dag bezig om onze dienstverlening voor onze klanten te verbeteren. Maar als je dan terugkijkt heb je toch wel veel neergezet en hebben we veel verbeterd en klanten verder geholpen in Nederland en België.

Succes is pas een succes als je het kunt delen
Helaas kon ik het goede nieuws van de oprichting niet meer met mijn vader delen. Hij is in april aan de gevolgen van Corona overleden. Hij is uiteindelijk 86 jaar geworden. Gelukkig heeft mijn moeder het virus overleefd. En wat tot voorkort zo vanzelfsprekend was, is ineens niet meer. Vaak is dat ook zo. Pas als je het echt kwijt bent ga je het ongelofelijk missen. En dat doe ik dan ook, zeker met dit soort momenten. En ik denk velen met mij die ook niet meer hun vader of dierbare bij zich hebben.

Pas als je iemand echt kwijt bent realiseer je vaak dubbel en dwars wat die persoon voor je betekent heeft. Dan pas komt deze extra binnen. Nu was mijn vader een man die altijd voor iedereen klaarstond en met iedereen een praatje maakte. Maar één eigenschap springt er wat mij betreft echt uit: hij had nooit haast en maakte dingen af. Hij nam overal de tijd voor. Ik had daar eerlijk gezegd veel moeite mee. Van mij ging het meestal niet snel genoeg. Hij wist dat als geen ander en dat zag je aan zijn aanstekelijke glimlach.

De korte of lange route?
Het moment van afscheid hebben we nog niet eens zo lang geleden ooit besproken toen we afscheid namen van zijn veel te vroeg gestorven broer. We zaten toen in Rolde bij zijn bed en bespraken toen veel waardevolle dingen, vooral omdat dat toen hét moment was om te bespreken. Zijn broer was al veel verder in zijn reis om dingen goed te bespreken en afscheid te nemen. Hij was ongeneeslijk ziek. Hij was al aan zijn eindpunt. Het was dan ook een waardevol afscheid. Zijn broer wilde nog even van iedereen apart afscheid nemen. Die twee hadden iets met elkaar. Nu zijn ze er allebei niet meer.

Toen we weer in de auto zaten, keken we elkaar even stil aan… dat was even slikken.

Met alles wat er toen door ons heen ging en het wegvegen van de tranen, zei ik: “Ok, zullen we de korte route of de lange route naar huis nemen?” En met een glimlach weer op zijn gezicht zei hij: “De lange natuurlijk”.

En zo vertrokken we. Ik neem jullie even mee op die bijzondere reis terug naar huis.
“Waar zullen we eerst naar toe gaan? Ga hier maar linksaf”, zei hij, zonder te zeggen waar we naar toe gingen… Het kwam er met zo’n overtuiging uit alsof het leek dat hij elke boom en afslag op zijn broekzak kende… Geweldig, daar gaan we…

Heerlijk cruisen we door het mooie Drentse land. Wat een rust. Wat een ruimte. Ineens zegt hij: “Stop, hier rechtsaf”. We hobbelen een oud zandpaadje in. Na een paar minuten komen we bij een beetje vervallen afgraving aan. Tegenwoordig noemen we het een recreatieplas. Het was de plas waar we als gezin vroeger heel vaak naar toe gingen met de hele familie. Eindeloos speelvertier. Ik parkeer de auto en we nemen plaats op een bankje. Ik haal ondertussen een ijsje en we nemen de tijd. Alles komt voorbij in ons fijne gesprek.

Tijdens de uitvaart heb ik dit verhaal van mijn vader in meer detail gedeeld en ik denk er nog vaak aan terug. We hebben met z’n allen vaak de neiging om voor de korte route te kiezen. Eerder thuis. Snel even dit, snel even dat. We kiezen soms onbewust en bijna impulsief voor de korte termijn, omdat er daarna nog zoveel te doen is, wat ook allemaal dringend is. En we leggen ook vaak niets vast.

Neem eens wat vaker de lange route
Mijn boodschap is dan ook: “Neem eens wat vaker de lange route”. Neem de tijd om ook over de langere termijn na te denken en dat vooral ook uit te voeren. En vergeet niet om de reis vast te leggen. Als je een andere route naar huis neemt, blijft deze altijd veel langer hangen en leg je het onbewust vast. Ik merk ook bij mijzelf dat ik nu veel meer dingen afmaak door er bewust meer tijd voor te nemen en anders aan te vliegen. Wat dat betreft heeft de coronaperiode ook voor velen een positieve kant. Door meer bewuster te leven en tijd te nemen voor die dingen waarvoor je nooit tijd had, zoals de zolder opruimen, meer bewegen of langere en diepere gesprekken met je kinderen of naasten.

Elke dag brandjes blussen of in controle zijn
En in je bedrijf is het niet anders. Neem ook eens de tijd voor de langere termijn. Om succesvol te zijn of om jouw bedrijf verder te laten groeien is strategisch inzicht en een langere termijnvisie nodig. Niet helemaal hetzelfde als elke dag de korte route nemen of anders gezegd: “Elke dag brandjes blussen op de werkvloer”. Dat betekent ook dat je af en toe langer tijd voor dingen moet nemen om aan je bedrijf te werken.

Waarom dan?
Als je alleen maar korte termijn dingen doet, dan loop je op een geven moment achter de feiten aan en heb je vaak aan het einde van de dag het gevoel dat je van alles hebt gedaan, maar dat geen stap verder bent gekomen.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat we zelf ook behoorlijk veel bordjes in de lucht hebben te houden, en hebben daarbij ook veel korte termijn dingen te doen. Maar gelukkig hoef ik het niet alleen te doen en doen we veel dingen samen en hebben we een dagelijks ritme (stand-ups) om hiermee te dealen. Doordat de fundatie in België en Nederland nu goed is gelegd, kunnen we verder groeien, ook al weten we als geen ander dat we nog veel moeten verbeteren. Als we maar op reis blijven en er steeds bewust van zijn dat we aan het begin van iets moois staan.

Het ijsje op het bankje bij die recreatieplas was natuurlijk al lang op en het werd al schemerig. We stapten de auto weer in en we tuften richting thuis, via het eerste huisje van mijn ouders, en via de boerderij waar hij opgroeide. Ook reden we nog langs de oorspronkelijke locatie van het Kamp Westerbork. Bewust van het moment en de plaats spraken onze ogen in stilte met elkaar. Toen we uiteindelijk thuiskwamen, en mijn moeder ons ongerust vroeg hoe het was en waarom het zo lang duurde, glimlachten we beide van oor tot oor. Maar dat krijg je dan ook als je de lange weg naar huis kiest. Zouden we allemaal veel vaker met elkaar moeten doen.